Se choran...

En todo estás e ti es todo
pra min e en min mesma moras
nin me deixarás ti nunca
sombra que sempre me asombras.

de novo beca mec...
de novo curso de inglés no extranxeiro...



Esta vez á city!! tres semanas en Londres, vivindo en Notting Hill, comprando en Oxford street, paseando por piccadilly Circus... incluso buceando no Támesis!!!jaja
Dende o 19 de septiembre ó 12 de Outubro.

Otra más...

Y van 31 ligas

A vida

Despois dun ano con final positivo, con relación ó que se esperaba, chegou o verán e con él, moitas cousas, eu diría incluso demasiadas... Este verán estuben traballando de monitora no campamento urbano de Outes e o que en principio se plantexaba como un traballo de quince días bastante pesado, acabou sendo un bonita experiencia que marcou o resto do verán. O mellor do campamento foi poder conocer e disfrutar de Lehbeila, escoitar as primeiras palabras que dixo en castelán, e sobre todo que pouco a pouco me fose collendo tanto cariño como eu a ela.


Digo que o campamento condicionou o resto do verán porque, casi inconscientemente, alonxeime de algunha xente e achegueime a outra, esto sempre sen separarnos paula e eu. Igual fixemos algunhas cousas mal pero algunhas persoas tampouco se preocuparon por remediar o que nos fixemos e elas mismas fixeron. Decepcionoume moita xente, con algunha perdín relación e con outra é cuestión de tempo que pase, non porque eu queira senon porque tamén un se cansa de loitar e non sempre vale a pena; por suposto hai persoas, que por moi lonxe que pondan estar, por moi pouco que falemos ou por moito que nos odiemos a veces... nunca vou olvidar e serán amigos meus para sempre.

Ainda que poda parecer mentira, un neno de doce aniños pódeche axudar moito animicamente, tanto que pode chegar a facer que, nunha das épocas nas que máis soa me sentín, esté feliz. Nunca estuben tan apegada a Luis como este verán porque aínda que soa egoísta, necesiteino moito, foi un gran apoio xunto con meus pais e Paula.

Este verán sentino realmente como un irmán, axudoume tanto que, aínda el cos aniños que ten, non se pode imaxinar.

Aquí está a outra peza clave deste verán e da miña vida dende hai uns anos. Fixemos un pequeno tur de plaias, Broña, Tal , Esteiro, San Francisco, Ancoradoiro, Boa, Portosín... porque nos sentiamos desubicadas tódolos días no mesmo sitio donde algunha xente nos facía sentir así e incluso donde a veces eramos mal recibidas. Logo xa empezou o campamento e aínda que quixeramos non podiamos deixar de estar xuntas...

logo viñeron as mil e unha festas do verán...Ortigueira foi impresionante este ano, tuben a oportunidade de coñecer a xente pola que non apostaba e que realmente me valeu a pena e deixou definitivamente claro que debo deixar de fiarme do que dí a xente e que todo o mundo se merece unha oportunidade.

As festas da serra donde un día me convertín en Rosa, saín sen beber nada e paseino increiblemente ben; era un día horrible, chovía moitísimo, pero estubemos os máis festeiros diante da orquesta ata que esta rematou, bailando, cantando...

Despois chegou a peor festa de Broña dende que comezou a celebración deste festival. Estubemos separados, dous bandos, unha situación moi surrealista que estou completamente segura que eu non formei, e non me gustou o comportamento de moita xente. Menos mal que algunha xente se preocupou polas duas e nos animaron algo a festa porque os amigos...

Pasada esta fase, unha das peores do verán chagaron as festas de Noia nas que o pasei realmente ben... con todolos penquis diante da orquesta e con algúns amigos de etapa tamén.

Nestes tres meses veuse a verdadeira cara de algunha xente, e con outra equivoqueime pensando que era máis do que realmente era...

Despois de moito esperar para poder escapar desa situación e de desfacer un pé o día antes bailando a muiñeira con Mario funme por fín para Malta.

Alí coñecín a moita xente e moi especial, fun sóla e nunca me sentín tan acompañada e arroupada, notaba día a día que a xente me apreciaba, me quería, que quería pasar o tempo conmigo, que se preocupaba por como estaba.

Fixeron que me olvidara de tódolos problemas e axudaronme a ser eu mesma, sen preocupacións, feliz... fixeron que me sentira importante, que solo tubera ganas de rir, de pasalo ben e de dar besos e abrazos todo o día e a todo o mundo.... non existiron os reproches, nin os desprecios...

A primeira festa sorpresa de cumpleanos da miña vida, fixeronma en Malta...

Realmente penso que en 20 días se poden facer amigos para toda a vida, e demostraronmo aínda este ano duas das que estan arriba, este mes en Santiago. O mellor de Malta foi conocer a esta xente... e nuca olvidarei o que fixeron por min e como me fixeron sentir.

Desgraciadamente o bo nunca dura e á volta, a realidade doume na cara...

...grandes apoios que se foron e outros que sen marchar me abandoaron igual...

eu contestei a esto agachandome e sigo facendo sen poder parar...

Onte depois de tres meses saín un venres na serra e puden volver a facer un brindis de pitillos

Ojalá este tipo de cousas pasaran máis a miudo, e que poiderán pasar con toda esa xente que boto de menos e que sen saber porqué me alonxei delas e elas se alonxaron de min. Non vou decir ningún nome porque a xente que realmente me coñece sabe que a quero pasara o que pasara e pase o que pase, sólo me gustaría que as cousas se normalizaran e que se acabara ese sentimento de rencor que reciprocamente xeramos entre nos.

Eu penso que si hai rencor é porque hai cariño e porque hai amizade senón simplemente reinaría a indiferencia.

CAMPEONES...

Himno:
De las glorias deportivas, que campean por España
va el Madrid con su bandera, limpia y blanca que no empaña.
Club castizo y generoso, todo nervio y corazón,
veteranos y noveles, veteranos y noveles,
miran siempre sus laureles con respeto y emoción.
¡Hala Madrid!, ¡Hala Madrid!
Noble y bélico adalid, caballero del honor.
¡Hala Madrid!, ¡Hala Madrid!
A triunfar en buena lid, defendiendo tu color
¡Hala Madrid!, ¡Hala Madrid!, ¡Hala Madrid!
Enemigo en la contienda, cuando pierde da la mano
sin envidias ni rencores, como bueno y fiel hermano.
Los domingos por la tarde, caminando a Chamartín,
las mocitas madrileñas, las mocitas madrileñas
van alegres y risueñas porque hoy juega su Madrid
¡Hala Madrid!, ¡Hala Madrid!
Noble y bélico adalid, caballero del honor.
¡Hala Madrid!, ¡Hala Madrid!
A triunfar en buena lid, defendiendo tu color
¡Hala Madrid!, ¡Hala Madrid!, ¡Hala Madrid!

¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡HALA MADRID!!!!!!!!!!!!!!!!!!



Campeones de ligaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!

30 ligaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaas!!!!!

Ahí vou Malta..!

VOUME A MALTAAAAAAA!!!! JAJAJAJA

Déronme a beca para ir estudiar inglés a Malta desde o 16 de Septiembre ata o 7 de Octubre (creo).

Jo que guay xa teño ganas de marchar pero aínda teño que facer tódolos examenes, pasar o verán na puta serra e despois lalalalalalala...

ademáis voume a sant Julian e é a cidade de Malta que máis marcha ten pola noite, a donde iba ir eu....

O peor e que cumplo os 19 aniños alá, que medo!!jeje

ala moitos besiños.

1 aniño fóra da casa

Jodeeeeeeeeeeeeeeeeerrrrrrrrrrr, xa estamos a 14 de maio, miercoles e jueves é a Ascensión pero tamén é a última festa do curso!!!Despois a estudiar que veñen os examenes!!!

Parece que foi onte cando estábamos na taberna da vila dicutindo por quen se quedaba con cada habitación!! quen nos iba a decir daquela que eu acabaría nun zulo, Mario fóra do piso e Laura e Carla compartindo olores, calcetíns, camisetas da talla M, e "MÚSICA". Acordome tamén do día que fomos buscar piso, que tres toliños, que si a min me doia todo e non podía nin moverme, que si a Mario lle daba por gritar pola plaza Roja... nada, que non nos aclarábamos e fomos meditar ó piso de Rosa pois unha das posibilidades era xusto o que está debaixo do seu, de feito, ó final quedamonos no piso de Solete e fixemos unha especie de dúplex xunto co de Rosa¡¡¡ BOA ELECCIÓN!!!! Bueno, dispoñiamonos a marchar cando certo castromil ou monbus, non sei, se foi sen nós; en plan, quedamonos tiradísimos en Santiago e aínda para mais jodienda aguantamos con cada sua berradeira das nosas maravillosas nais: Pili, Mª Carmen e Dolores. Por suposto durmimos no piso de Rosa, de feito na habitación de Rosa os tres (Laura, Mario e eu) apiñocadiños con tan mala sorte que a Mario mais a min nos dou a risa tonta, non podiamos dormir (bueno, era a emoción do día) e a pobre de Bea( compañeira da borde ata a médula) tiña examen o día seguinte; esto xa levou a un continuo paseo de Rosa de mal humor (que medo) dende a habitación de keni (a outra compañeira de Rosa) ata "a nosa".

O final todo rematou mal!! non polo examen de Bea, nin polo cansancio, nin pola risa tonta, nin sequera pola mala ost... de Rosa, todo acabou mal porque xa levamos oito meses aguantando á tocapelotas de solete ( a caseira). ¡¡¡NON VOLVO EH!!! (Unha si pero mais non eh que xa PALMEI un ano).

Sin ter en conta a Marisol o ano non nos foi tan mal non?Bueno estou un pouco hasta o carallo de vos pero é normal non??jajajajaajaja que va, eu sacaría algunha que outra cousa como a hiperactividade de Carla, os ronquidos de Mario, o "non entro en retablo de Laura", a música de Keni as 10 da mañan, as borderías típicas de Rosa( bueno non sei, eq sin elas xa non é Rosa e no fondo algunhas molan pero non te podes ir ata que se vai porque che come) ... xa vedes e o único malo do que me acordo...

Despois incluiría cousas como os gusanitos (Mario e Carla compranme chasquis para que note menos a falta), o caldo con osiño do lumbelo ( a veces Laura trae un pouquiño pero sin oso)... e por suposto persoas como meus pais, algún que outro primo, amigos e á miña pauliña que espero que para o ano xa este aquí ( Esta falta lévoa mellor gracias a todos pero sobre todo por Rosiña que é a que sempre me da mimiños, besiños e pitillos)

En definitiva quedaríame con todo o que engloban estas cinco palabras:

FALEMOS, BEBAMOS, FUMEMOS, SALAMOS e a partir de ahora... ESTUDIEMOS.